Ağacın kovuğunda hızla ilerleyen tombiş tırtıl çok neşeliymiş. Yuvasına varınca anne tırtıl yavrusunu kucaklamış, başına öpücük kondurmuş. “ Neden heyecanlanmış benim tombişim!” demiş. Yavru tırtıl etrafa şöyle bir baktıktan sonra “ anneciğim, öğretmenim bana şiir okuma görevi verdi.” Anne tırtıl “aferin yavrucuğuma, başaracağına inanıyorum.” Tombiş tırtılın kalbi küt küt atmaya devam etmiş. Biraz sonra baba tırtıl da eve gelmiş. Tombişin şiir okuyacağını duymak onu da sevindirmiş.
         Anne tırtıl yavrusunun ezberlemeye çalıştığı şiire göz gezdirmiş. Biraz uzuncaymış. Tombiş tırtıl elinde kâğıda yazdığı şiiri odanın içinde yürüyerek ezberlemeye çalışıyormuş. “Üffffff… Keşke bu görevi almasaydım. Kafama girmiyor.” Tekrar kâğıda göz gezdirmiş. Evin içinde dolaşmaya devam etmiş. “Olmuyor işte olmuyor ezberleyemiyorum.” Anne tırtıl bu homurdanmaları duyunca Tombiş tırtılın yanına gelmiş. “Neden söylenip duruyorsun, bence sen görevini ciddiye almıyorsun. Ortalıkta dolaşarak ezberlemen zor yavrucuğum.” Tombiş annesine hak vermiş ezberleme işini oyuna çevirmeye karar vermiş. Tombiş pencereden dışarıyı seyrederek ciddi bir tavır takınmış. Yapması gereken görevini başaracağına inanarak mırıldanmaya başlamış.   

         Çiçekler açtı mis kokularıyla
         Etraf yeşillendi yapraklarla
         Güneş gülücükler veriyor tabiata
         Bahar geldi her tarafa…

         “Tombiş, tombiş! Gel istersen satırlarımızda gezelim. Göreceksin güzel kelimeler aklında nasıl kalacak.” Bu seslere şaşırmış olan Tombiş “aaaaaa kelimeler benimle konuşuyor.” Şiirin içindeki kelimeler hep bir ağızdan kendilerini okumaya devam etmişler. Tombiş de tekrarlamış, tekrarlamış. Sevinçle el çırparak şiire teşekkür etmiş. Şiirin diğer kıtaları ellerini şaklatarak tempo tutmuşlar. Ağacın dallarındaki diğer böcekler bu seslere eşlik etmişler. Biraz sonra baharın geldiğini anlatan şiiri ezberlemeyen kalmamış.
         Tombiş sabah okul hazırlığı yapmış. Giymesi gereken bir sürü çorabı varmış. Eeee tırtıl olmanın zorluğu da bir sürü ayaklarının olmasıymış. Allah onların böyle yakışıklı olacağını düşünmüş. Kahvaltısı da onu bekliyormuş. Kafası okul bahçesinde şiir okuma görevini başarma dualarıyla meşgulmüş. Elindeki şiir metnine bakmış, onlarla konuşmuş. “Teşekkürler kelimeler sizin arkadaşlığınıza, bana güvendiniz,     ben de sizi mahcup etmeyeceğim.” Şiirdeki kelimeler birbirlerine bakarak göz kırpmışlar. Tombiş tırtıl bu görevden çok şeyler öğrenmiş. Kendisine zor görünen işlerinde bundan sonra –başarabilirim-diyecekmiş. Bu şekilde onu alkışlayacak arkadaşlarına örnek olacakmış. Annesine, babasına ve etraflarındaki dostlarına ezberlediği şiirini defalarca okumuş. Ağaçlarında yaşayan minik hayvanlar farklı bir gün yaşamışlar, akşama doğru herkesin kafası şişmiş. Hep bir ağızdan Tombiş tırtıla seslenmişler “ artık uyuyabilir miyiz?”
Torunum Tarık'a ithafen...