İnsanların ihtiyaçları göz önüne alındığında en önemli sıralamasında güven ve fiziki ihtiyaçtan sonra gelen en önemli şeydir sevgi. İnsanın yaptığı işleri takrir eden, ona onu sadece kendi olduğu için sevdiğini söyleyen yakınlara ihtiyacı var. Bu olmadığında depresyonlar, bunalımlar ve daha bir sürü şey yaşanıyor.
            Senelerce annemin ve babamın “seni seviyorum” demesini bekledim; bunu duyamamanın verdiği ıstırap ile yaşadım. Eşimle karşılıklı sevgi alış-verişinde söylenmesini istediğim ama duyamadığım şeyler beni mutsuz etti.
           Çocuklarımla istediğim diyaloğu bir türlü kuramıyor, onları çok sevdiğim halde nedense bunu onlara gösteremiyordum. Bunun sonucu olarak ta her geçen gün sevdiklerimle aradaki mesafeler giderek büyüyordu.
            Bir gün çok sevdiğim arkadaşım bana
           -Kişisel gelişim semineri var, katılır mısın? diye sordu.
           Bir ay kadar o seminere devam ettik. Seminerci bayan, çeşitli kitaplar okumamızı tavsiye etti. Gory Chapman’ın, ‘Sevginin beş dili’,Ross Campbell’in ‘Çocuk sevgiyle büyür’ adlı kitaplarını okudum; anladım ki; herkesin sevgi dili aynı değilmiş. Sevgiyi ifade ediş tarzları farklıymış. Bütün bunlar deryada bir damla belki ama yine de benim hayatımda sihirli bir değnek etkisi yaptı.Okuduklarımı uyguladıkça sevdiklerimden geri bildirim olarak çok güzel davranışlar gördüm. Kızım ve oğlum artık şöyle diyorlar;
           -Seminerden önceki annem, seminerden sonraki annem.
           Şimdi görebilmeye çalışıyorum sevgiyi; babamın, yaptığım bir yemeği ya da pastayı yedikten sonra,
           -Eline sağlık kızım, çok güzel olmuş. Benim kızımın canı istesin yeter ki neler yapmaz… demesinde buluyorum
            Annemin, halimi, hatırımı soran bir telefonu benim için, ‘seni seviyorum kızım’ demek.
           Eşimin, soğuk galiba dediğimde, hemen yerinden kalkıp sobayla uğraşmasıdır.
           Sevgi sözle olmasa da davranışlarla bana, ‘seni seviyorum’ demesidir.
           Oğlumun, piknikte, üşüyorum dediğimde, hırkasını çıkarıp üzerime örtmesidir, sevgi. O davranış, ufacık şey sizi o kadar mutlu ediyor ki; anneler gününde aldığı yüzükten bile daha değerli geliyor, o hırka. Kızımın, pamuk elli annem diyerek sarılması, sıcacık dokunuştur sevgi.
           Dostunun, en sıkıntılı zamanında seni ferahlatması, ‘seni seviyorum’ demesidir. Sen ne kadar eksik davransan da, onun, bunları görmezden gelmesidir sevgi.
           İnsanlara bakıyorum da, hayatlarında, yolunda gitmeyen bir şeylerin olduğundan şikayetlenip duruyorlar, ama çare aramak yok.
           Galiba biz, ahlayıp vahlanmayı seviyoruz. Kendimizi yetiştirmek, bilinçli anne, baba ve eş olmak için, bilinçli bireyler olmak için kimse gayret göstermiyor. En ufak sorunda hemen psikologa  koşuluyor. Açıp bir kitap okuyayım demek yok. Kendisi gayret göstermeyecek, bizim yerimize sorunları sanki psikolog çözecek. Öyle yağma yok. Çok sevdiğim bir dostumun da dediği gibi, ‘sevmek, zoru başarmaktır.’( Nevin ALAN) Ailem, sizi ve herkesi seviyorum.
   
Çiğdem ŞANLI

Not: Tatlı ve başarmayı seven bir kardeşimin duyguları…