Hayat ayrılıklar, kavuşmalar , hasretler ve yalnızlıklarla kol kola hatta hapimizden senden benden daha da dost...
     “Yazmak aşktır demiştik .. fakat bu aşk bazen , körüklenmek takviye bir de destek bekliyor .. Ama her şeyden önce ihtiyaç varsa mecburiyet gerekiyor.
       Yavaş yavaş mevsimde yüreklerimiz gibi üşümeye başladı...Uzaklara bakıyorum da , kuşlarda kanat çırpıyordu sana doğru . Bir an özendim bir kuş olsaydım da uçsaydım sevdiklerime doğru...Ve tüm yalnızlıklarını alıp kanatlarıma , taşısaydım onlardan daha da uzaklara....
     Yaşarken kavuşmaların bilmem kaç katı kadar ayrılık yaşıyoruz...Ama bir türlü alışamıyoruz...Hani ayrılırken tam gidiyorum dedin , çehremize hüzün çizdin , bir iki saat daha olduğunu fark edince nasılda sevindik çocukça..Bir dakika bile önemliydi , hasrete sayarken ..Söz vermiştik hepimiz , yarı dille yarı bakışlarımızla ...
     Ancak bu kalemler yazmadan  tükenir mi? Tükenmez ancak ben az yazayım sen çok anla ..Bu satırlar kalemine açkı olsun, umutsuzluğuna silgi.
    Sen bir bahçıvandın ..Bir çiçeğin boynunu büktüğünü görsen , gecelerce ona yas tutmaz mıydın?  Biliyorum sadece yas tutmakla kalmaz , elinden ne gelirse yapardın. Tevekkülü sona bırakanlardandık..
   Hani hatırlar mısın? “asla” dediğim bir düşüncemden nasıl  da vazgeçirmiştin ..Şimdi kalbim kıpır kıpır, dualarım kırmızıya boyandı dost!
      İnsanlar uzaktan -tıpkı  ikimiz gibi- dimdik durur ama kalbimize onlar gibi , ne isimler kazıdık . Gecesi de kendi gibi kara bir şehirden ..
     Unutmadık, ben bu satırları yazdıkça dostlarımız bilir gibi ardı ardına çağrı bırakıyorlar..Ben hissettiler ondandır diyorum, sen beni çok özlemişler ondandır de..
     O ilk karşılaşınca söylediğim sözü hatırladın mı? şimdi o sözün aka bine bana şevk ümit ve kalemime kuvvet verdiniz. İnanın şükrümü arttırdınız sözlerini de ekliyorum...Bide belki geç kalacak bir duyguyu ,- bizzat yaşamış olarak – yeniden canlandırdınız ..
       Şimdi ellerimle sımsıkı tuttuğum bir kase var ama içinin suyu eksiliyor. O suyu satırlarınızla doldurur musunuz?
    Seninle , gecenin ilermiş bir saatinde göz göze geldik , ilk vuslat...Ve yine aynı saatlerde ayrıldık , ilk firak ..Beş gün yaşadık birlikte kimime göre çok kimine göre az. Bize göre yorumsuz...
    Herşeyin bir şahidi vardı hayatta bizim şahidimiz ..Bu defa satırlar olsun..Farzet çorak bir toprak gönlüm yağmurum olur musun? ..Farz et zemherir , buz tutmuşum , güneşim olur musun? Yaşayarak öğrenmemem için , benimle tecrübelerini paylaşır mısın?..Düşmekten çok yoruldum
      Bilirsin ki ; insanların gönüllerini fethetmenin n kestirme yolu satırlar değil miydi? Sen sevgi desende ..
      Unutuyoruz hayat her zaman arkamızda durmuyor bazense karşı cepheden nişan alıyor arka arkaya..Sevdiklerimizi de başka cephelere gönderip ..Bir başına bırakıyor ..Bu bir başına bile hala aşabiliyorsan engelleri tekrar senin cephene geçiyor ..İşte bu anı kısa tutmak senin elinde ..
     Bizler herbirimiz uzak diyarlarda aynı gökyüzünü paylaşıyoruz ve aynı satırlarda buluşmayı en büyük söz olarak tutuyoruz.
      Bu arada artık dikkat ediyorum yemek yerken kalmamasına ..Birde israf etmemeye çalışıyorum harcanabilecek ne varsa ...
      Ben şanslı kişilerdenim , seninle iletişim kurabilirim ..Ya diğer gıyaben tanıdığımız dostlarımız...Bana öğrettiğin , o deryadan kat releri başkalarının da ihtiyacı yok mu?Herkes ben mi? Her iki dünyasını ortaya koymuş bir üstada talebeyken bir kişi bile olsa , yetmez mi?
       “Zaman
       Bekleyenler için çok yavaş . korkanlar için çok hızlı . yas tutanlar için çok yavaş. Sevinenler içi n çok  kısadır. Ama sevenler için sonsuzluktur.
        Ama sen zamanın sevenler kısmında ol ve bu sonsuzluğu bizimle de paylaş ...Olur mu?

Saadet Bayri