annecim,senin için yazıyorum
            bu acemi satırları
            şu resimdeki tatlı bakışın için
            “anne” denince aklıma gelen
            en sıcak yürek için.

            hiç şiir yazmadım anne
            ama sen gerçekten
            bir şiir gibisin,
            anlatmakla bitemezsin…
            senin gibi olmak istiyorum anne
            hep iyilik düşünmek,
            hep iyiyi söylemek.
            aşk ile yaşamak hayatı
            yaşamayı Hak namına sevmek…
           
            yazar olma idealini senin
            seviyorum anne
            en yoğun olduğum anda
            “okur musun,olmuş mu?” demeni.

            Pasaklı Tavşan’ı gazetede gördüm de
            inanamadım geçen günlere anne
            hep anlatırdın bu masalı ama
            artık büyümüştük ya
            birimiz İzmit birimiz Bursa’da.
            her ne kadar ayrı olsak da
            ne de olsa gazetemiz Yeni Asya…

            tekrar baktım şu fotoğrafa
            kebap yerken çekilmişiz lokantada
            ameliyattan çıkışımı kutluyorduk
            aykan abla da vardı anne,hatırlasana
            benimle kalmıştın gün boyunca
            sen kımıldadıkça yanımda
            serumlu elim acıyordu ama…
            şaka yaptım anne,kırılma.
            hatırlıyorum oradan oraya koşturmanı,
            evraklara canını sıkıp ağlamanı,
            gazete üstünde namaz kılmanı.
            “bunlar ne ki,her anne yapar” deme
            sen başkasın,inan anne,
            sen başkasın.hayatımda ışığımsın.
            bu küçük bir söz değil anne
            yol veren ışığımsın.

            hadi aç ellerini,
            koy aklına beni,ailemizi
            yalvaralım Rabbimize
            hiç ayırmasın bizi…
            bitirecektim şiirimi de anne
            olmaz ki bitiremez hiç kimse
            daha yuvamızın direği oluşunu anlatmadım,
            ney almak istediğimi söylediğimde
            altmış milyon borç aldığını,
            anında ulaştırdığını anlatmadım.
            daha, ablamın mezuniyetinde
            birinci olduğunu öğrendiğinde
            nasıl ayakta alkışladığını anlatmadım.
            hastalanıp da acile kaldırıldığını
            başkalarından duyduğumu anlatmadım.

            hiç söylemezsin zaten yaranı anne
            sen hep merhem sürersin.
            sahiden anne,
            kim bilir sen ne kadar dertlisin
            senin derdini biliyorum anne,
            bu çok açık dört tane:
            ben,ablam,Talha ve Ahmet.
            biz iyi kul olursak,
            bu sana en büyük nimet.
           
            bugünlerde pek sık düştün aklıma
            biliyorsun;Kevser yanıbaşımda
            o annesinin vefatına ağladıkça
            ben daldım hülyalara…

            senin öldüğünü düşündüm anne
            korkmuyorum bu sözcüğü kullanmaktan
            senden önce göçmezsem
ölümünü göreceğim,takdir Allah’tan.           
            herhalde geçici ayrılık
            deprem gibi sarsar beni.
            özlerim gülümsemeni
            pamuk gibi ellerini
            şefkatli sözlerini
            hiç bitmeyen desteğini…
            ama bilirim ki;
            bu ayrılık geçici,
            mekanın İnşallah
Rabbimin rahmet yeri
            nasıl olsa biliyorum
            benden beklediklerini,
            günde kaç sayfa okumam gerektiğini de biliyorum.
            beni oradan izleyeceğini,
            her yaptığım iyilikten
            nasipleneceğini düşünür,
            düzgün atarım adımlarımı
            dua kapısını da çaldık mı
            ne tasası kalır,ne de gamı.
            sonra gün gelir, tekrar buluşuruz,
            ebediyyen coşkun oluruz.
            geç vakit oldu anne
            artık yatayım
            şiirimi yarın
            sana yollarım.
            sakın gazeteye falan gönderme
            seminere katıldım dedim de
            şair olmadım anne,
            hani uyarayım dedim
            belli olmaz sana
            bakarsın hoşuna gider,
            gönderiverirsin sonra,
            senin kadar yürekli değilim anne
            bunu unutma…
           
            İŞVE ALAN ERCAN