İstanbul’un enfes dokusunun bir bölümünü yaşatan  Üsküdar’ın, tarih kokan camilerinin içimizi aydınlatan görüntüleriyle yürüyoruz. Yaklaşık 9 yaşında ki oğlunu kolundan çekeleyerek zorla camiye sokmaya çalışan anneyi görünce merak ettim. “ Gitmeyeceğim işte gitmeyeceğim dedim sana, oradan ben korkuyorum.” Anne inatla tekrar hamle yaptı. Çocuğun tepkisi değişmedi.

Konunun can alıcı noktası, çocuk önceki senelerde gittiği camide sert muamele görmüş olması. Aynı şekilde davranılır düşüncesiyle camiye Kur-an öğrenmeye gitmek istemiyormuş. Daha önce yavrularımda dizlerinin altında olan şortlarından dolayı yaşlılar tarafından “ böyle gelinmez günah” diyerek camiden kovulduklarından söyleyecek söz bulamadım.

Vakit namazlarını kılmaya gelen yaşlı amcalardan illallah. Evden camiye, camiden eve başka işleri kalmayan yaşlılar maalesef olumsuz davranışlarla minik yürekleri oradan uzaklaştırıyorlar.Oysa Ceplerinde şeker v.s bulundursalar camiye gelen çocuklara dağıtıp başlarını okşasalar, gönüllerini alsalar çok mu zor bilmiyorum. Kısaca kaş yapalım derken göz çıkarmasak, eminim o zaman güle oynaya ilim öğrenme mekanları olması gereken mabetlerimiz, çocukların sesleriyle çınlayacaklar. Bu gün bir farklılık yaşayalım.  Yavrularımızla en yakın camiye ellerimiz dolu ve çocuklara dağıtılacaklarımızla gidebilir miyiz?

Nevin Alan