Fatura ödemek için resmi bir kurumdayım. Banklarda oturan büyüklerin yanlarında ışıl ışıl gözlerle ve cin gibi kıvrak hareketleriyle yerinde duramayan çocuklar var. Yanımdaki tatlı vehenüz beş yaşında olmasına karşılık boyundan büyük laflar ederek konuşuyor. Benim sorduğum sorulara ceapları da haliyle abartılı.

Böyle zaman ilerlerken yanımdaki yakışıklı yaratılmış oğlumuzun annesi pof pof diyerek omuzundan kavradığı çocuğuna “Yeter artık susu, sen zaten hep yalan söylersin.”  Bu ağresif ve minik yüreği cızlatan harekete çocuk hiç aldırış atmadi. Demek ki sıklıkla yaşadığı bu tarzla susturulmak istenmesine alışmış yani şartlandırılmıştı.

Az sonra anne bana dönerek çocuğuyla alakalı birşeyler anlatmaya başlamıştı ki, az önce susturulmaya çalışılan yavrusundan tokat gibi laf yüzüne yapıştı. “Sen sus, sen hep yalan söylersin.”

  Nevin ALAN