Seminerden döndüm ve evimin dış kapısındayım. Beni karşılayan komşu teyze bana bakarak “ Mehmet Bey geldi, senin daha gelmediğini söyledim.” Ebedi arkadaşım da teyzemize “ne yapsak ta Nevin evde otursa” diye latife yapmış. Teyzemiz bu  cevaba verdiği karşılığı gururla bana aktardı. Dedim ki “ Nevin hanımın kanatlarını kıracaksın, o zaman evden çıkamaz.” Bunları aktarırken başka genç komşu bayanlarda benim tepkimi bekliyorlardı. Şaşırmıştım. Gayet olgun bir tavırla “ keşke herkes katıldığım sosyal aktivitelere ve en son katıldığım Kişisel Gelişim seminerine katılabilseler, hayatlarındaki aşamaları fark ettiklerinde ( Keşke geç kalmasaydık bunca zaman sadece kendimizi kandırmışız) diyecekler.” Dedim. Ve evime indim.

Eşime pozitif yaklaşımla “ Efendi, sana güveniyorum. Söylediğinin latife olduğunu, dışarıdaki bayanlara anlatmak zordu. Oysa onların bakış açılarını yönlendiren ifadeler kullanmak sana daha çok yakışırdı.”

Ertesi gün sertifika alacaktık.Sonuç olarak evden ayrılırken ebedi arkadaşım kapıda beni uğurlarken “ Bugün son gününüz mü?” dedi. Ben de “ Evet, belgemizi alacağız eminim hizmet anlayışıma çok daha fazla artılar koyacak” dedim. Vedalaştık. Sevgili eşim ketum bir yapıya sahiptir. Merdivenleri tırmanırken  arkamdan sesi yükseldi. “Seninle gurur duyuyorum.”

Nedense çevremizdekilerine olumlu teşviklerde cimriyiz. Olumsuz ve yerinde sayma yaşayışında destekleniyoruz.  Gelin hep birlikte cahilliğin KANATLARINI KIRALIM. Var mısınız? Bende kendimizi yetiştirme adına yola çıkan kardeşlerimle gurur duyuyorum.İyi ki varsınız.  

Nevin Alan