NLP Seminerinden çıktım ve yürüyorum. İçimde kıpır kıpır. Nede olsa insan ilişkileriyle alakalı bir eğitimin bıraktığı izleri taşıyorum.

Kaldırımda annesinin kollarından çekeleyerek yürütmeye çalıştığı şeker bir oğlan çocuğuna gözlerim takıldı. Ağlıyordu ve annesine yalvarırcasına bir şeyler anlatıyordu. Yaşı henüz beş olmalı. Yanlarına gidip saçlarını okşadım.

“Ne kadar tatlı delikanlıymış, neden ağlıyor?” Cevabı beklerken  annenin yüzüne baktım. Şefkatli ve ilgili bir yapısı vardı.

“Oğlum kreşe geri dönmek istiyor.” dedi. Anlayamamıştım. Akşama kadar ailesini oyuncaklarını ve evini özlemiş olması gerekiyordu. Yavrucağa: “ Anneciğini özlemişsindir ne güzel bak berabersiniz.” Anne üzgün bir ifadeyle ve titrek ses tonuyla cevap verdi.

“Kreşte bizden daha çok vakit geçirdiği için orayı tercih ediyor.” Çok üzülmüştüm. Tamda görsel konunun işlendiği şekle uygun diye düşündüm. Görünüşte çocuğun her şeyi vardı ama o belki de dokunsal veya işitsel temas beklediği davranışlardan mahrum bırakılmıştı. Şu insan çok enteresan bir fabrika. Malzeme çok, kotarıp işleyecek merak ve azim yok.

Nevin Alan