Aile ve çocuk konulu seminere komşu kardeşimle gitmeye karar verdik. Ebedi arkadaşım oğullarıma bakma görevini üstlendiği için gelemedi. Komşum eşiyle beraberdi. Seminer salonuna girince komşu kardeşimin eşi salonu terk etti. “ Neden gelmek istersiniz bilmem, ne gereği var.” Eşinin bu olumsuz yaklaşımından komşum incindi.Ama kalması için ısrar da edemedi. Halbuki sırf hanımlara ait olmayan, fakat yarıdan fazlasını hanımların doldurduğu salonun görüntüsü arzu edilenin dışındaydı.

Nedense beyler bu tarz eğitimlere soğuk bakıyorlar. Hanımlar istedikleri kadar kendilerini yetiştirmeye çalışsınlar, onların satırlarında gezindikleri kitapları maalesef eşler okumuyorlar. Hal böyle olunca “ebedi arkadaşlık” sıfatı yerine oturmuyor. Muallakta bir ruh haliyle birbirlerini eleştiren, sürekli birbirlerinden beklentisi olan, aynı haneyi paylaştıkları halde birinin sıcak dediğine öbürünün soğuk dediği kopuk bir aile görüntüsü sırıtıyor.

Seminerin bitiminde komşum ve ben o günü güzel ve verimli bitirmenin şuuruyla tamamladık. Salondan çıkışta kitap imzalama faaliyetine katıldık. Anlatılanın sıcaklığıyla ve sonuçlarındaki  yaşanacak geri dönüşümün heyecanıyla kitabımız imzalandı. Ebedi arkadaşlarımıza hediye verecektik. Onlarında kendilerini aşmalarına katkımız olsun istemiştik.Manevi değerlerine paha biçilemeyen kitaplarla bütünleşmeleri gerekiyordu.(Ebedi arkadaşımın kitap kurdu ve örnek Müslüman vasıflarını taşıyor olmasından dolayı kendisini tebrik ediyorum.)

Çıkışta komşumun eşi bizleri bekliyordu. Komşum ve eşi bir süre konuşmadan yol aldılar. Arkadaşım ürkek ve heyecanlı bir tavırla, “ bu kitabı sana hediye aldım eminim içindekiler çok hoşuna gidecek.” Bir iki dakikalık sessizlikten sonra elindeki kitabı evirip çeviren bey gayet soğuk bir ifadeyle “Buna kaç para verdin?” Bu sorunun duyguları donduran akisleri arkadaşıma ulaşmadan benim içimi doldurdu. Eşler arasındaki düşünceler ne kadarda farklıydı. Oysa bayan kardeşim “ebedi arkadaş” sıfatını hakkıyla öğrenmek istemişti. Zaten normal zamanda da kendinin ve çocuklarının  eğitimleri için okumaya zaman ayırıyordu.Oysa eşi bu seviyenin çok uzaklarında donuk bakışlarla adımlarını hızlandırmıştı.

Nevin Alan