“Cennet anaların ayakları altındadır.”Öyleyse inceden inceye düşünmeye gerek kalmadan yüreğiniz size cevap veriyor. Annesiniz! Dünyanın en güzel duygularını bünyenizde taşıyorsunuz. Sadece dünyalık mı? Bence bunun bir de asıl memleketimiz olacak olan ahiret hayatında da geri dönüşümü tadacaksınız. Yaratanın bizlere sunduğu ve yapmamız gereken görevlerimizi yavrularımıza aktarmakta mesuliyetlerimiz arasında.
Anne olmak! Tarifini ancak insan o duyguyu yaşayınca hissedebiliyor. Bazı şeyler ancak bu şekilde ifade edildiği için herhalde. Size koşar adımlarla gelen ve açtığı kollarını sizinle kenetleyen bir yavru. Sonuçta iki yüreğin aynı anda çarpması. Kalbimizin en derin köşelerinde hissettiğiniz bir sevgi kıvılcımları demeti. Bir zamanlar siz de çocuk olduğunuzu hatırlıyorsunuz.
Saçlarınızda annenizin şefkat eli. Minik avuçlarınızı kavrayan parmaklarından pozitif enerjiyi vücudunuza depoluyorsunuz. Dudaklarından dökülecek iki kelimeye ihtiyaç duyuyorsunuz. “Seni seviyorum.” O an bütün benliğinizle, duygularınızın galeyana geldiğini ve başka alemlere kanat açtığınızı hatırlıyorsunuz. Büyümeye çalışırken karşılaştığınız olumsuzluklarda anneciğinize sığınıyordunuz. Aile fertleriyle olumsuz bir gündem yaşadığınızda , anneciğinizi köprü olarak kullanıyordunuz.
Şimdi siz de bir annesiniz. Yavrularınız etrafınızda pervane . Vıdı vıdı soru yağmurlarıyla sizi ıslatıyorlar. Hangi merakına cevap yetiştireceğinizi şaşırıyorsunuz. Evet siz annesiniz! Sabırla yoğrulmuş bilgi hazinenizden cevapları sıralıyorsunuz. Çocuğunuzun parlak ve zeka fışkıran gözlerindeki ışıltılar size cevabınızın yeterliliğini haykırıyor. Siz annesiniz! İlla özel bir zaman dilimi olmasını beklemiyoruz. Biz, onlara koşuyoruz. Ağzımızdan haykırılmayı bekleyen cümleler diziliyor. “ Seni seviyorum yavrucuğum.” Onların da dizlerinin bağları çözülmüş mahcup bakışlarla sizi sarmalayarak “anneciğim ben her nefes alışverişimde sinenin sıcaklığını tekrar algılıyorum.Bütün yüreğimle sana baharın çiçeklerini avuçlarına kavuşturuyorum. Onların kokuları, gülücükleri seni kıskanırlar. Ve kısır kelimeler seni anlatmama yetmeyeceğini düşünüyorum. Kocaman öpücüklerim yanaklarını süslerken istemeden kırdığım gönül pencerelerin için af diliyorum. ANNECİĞİM SENİ SEVİYORUM:”