İnsan hayatının her anında anlaşılmak ve onay duymak ister. Minik bir bebiş iken, çocukken, ergenlik dönemi veya olgun yaş seviyesindeyken ihtiyaç duyduğu sevgi kaynağına ulaşamamışsa, kendi iç aleminde birşeylerin eksik olduğunu hisseder.

Cevap aranır aranmasına da acaba istenilen doğrular ve iletilmek istenen ve vurgulanan
gönül penceresine uyacak mıdır?

Yazar: Nevin ALAN

Çevresinden olsun, basın, yayın, sözlü ve yazılı materyallerden sosyal yaşantı içindeki diyalogların geri dönüşümü acaba kendisinde ne gibi kalıntılar bırakacaktır. Sırf dünyevi beklentilere cevap mı, yoksa hem dünya, hem sonsuz ahiret hayatında kendisinde lazım olacak kulluk sermayesinin incelikleri mi sunuldu? Ömrümüzün bütün aşamalarında bu görünüşte soğuk ve boğucu gibi gözüken soruların cevapları elimizin altında. Öğrenmenin ve mantığımıza sunumun akıcılığıyla elimizin altında olması gereken kitaplar baş tacımızsa, en baştan çok yol almışız demektir. devamı

Yazar: Nevin ALAN

Minik avuçlarla bütünleşen anne ve babaların sıcacık parmakları.
Okul yolundalar. Nice ümitlerle başlayan düşüncelerin ve hayallerin ilk adımları olacak olan sınıftalar.

Cıvıl cıvıl kuş seslerini andıran bu armoniden acaba ilerde neler bulacağız.
Büyüklerin çizdigi şablonun dışına taşmak küçük bedenlere zor olacak.
Hele dar kafalı ve degişikliğe kapalı,kendini dahi aşmaya niyetlenmemiş sözde bizler onlara ne verebileceğiz.

Bilgi ve iletişim çağının hızlı trendini yakalamak her babayiğidin harcı degil.Hedefini belirleyemediyse, gelecektende beklentisi yoksa, hala kendini tanıyamamışsa insan kocaman bir fiyasko ... devamı

Yazar: Nevin ALAN

GEÇMİŞTEN GELECEĞE (1)

Yoldayım…Okul olarak tahsil hayatının başlangıcı olan ilkokul arkadaşımı ziyarete gidiyorum. Sıraları paylaşmış, gönül alışverişi yaşamıştık. Otuz yıl öncesinin diploma töreni film gibi hayalimden akıp gitti. okumuş banka da çalışmaya başlamıştı.
Ben de İTTİHAT ve YENİ ASYA yayıSöz vermiştik her fırsatta birbirimizi arayıp soracaktık. Arkadaşım idealine ulaşmak içinnının eğitimine katılmıştım.
Eğitimci olmak istiyordum, fakat kısmet olmadı.
Eee… Kızların okumasına gerek yoktu!!!
devamı

Yazar: Nevin ALAN

“Hayatta en zor şey, gayesiz idealsiz ve meselesiz insanlarla birlikte yaşamak mecburiyetidir.” (Cenap Şahabettin)

Önce farklılıklarımızı ne derece fark ettiğimizden başlamalı. Bu farklarda etrafımıza ulaşacak olan artı ve eksileri tartarak başlamalı. Çevremize göz attığımızda ve toplum içine girdiğimizde bize güveniliyorsa, fikirlerimiz cazip geliyorsa, ... devamı

Yazar: Nevin ALAN

Komşu yeğenlerimden ilköğretim 3. sınıfa giden Süheyl ve 5 yaşındaki kız kardeşi Süheyla’ nın okuma saatleri. Bilinçli bir annenin çocukları olmalarının avantajını yaşıyorlar. Her gün anne oğluyla okuma saati uyguluyor. Anne“Süheyl, beraber okumaya başlayabiliriz.” Ve ellerinde kitap ve dergilerle meşgulken minik Süheyla annesine hitaben “ siz okuma biliyorsunuz ama ben bilmiyorum, canım sıkılıyor. Benimde bakma saatim olsun mu? Ne kadar güzel bir ifade. Henüz 5 yaşında olmasına rağmen kendisine ait bir zaman diliminin olmasını istiyor ve “ bakma saatim olsun mu? Diye soruyor.

Demek ki büyüklerin fazla bir külfete girmesine gerek yok. Sadece güzel ayna olsunlar yeter. Ellerinde gazetesi, dergisi vs ile meşgul olacak özel saat ayarlasınlar. Okul öncesi yavrularında “ bakma saatleri” olsun. Minikler karıştırdıkları dergileriyle resimlerden yola çıkarak ilerde yazılarıyla yoğrulmuş nadide eserler olarak yetişecekler. Maalesef çoğunlukla gözlemlerime baktığında o malzemeler yırtmaları için önlerine konuluyor.

Sizinde okul öncesi kelebeklerinizin “ BAKMA SAATİ” olsun mu?                       

Yazar: Nevin ALAN

İzmit, yokuşları ve sayılamayacak kadar tırmanmanız gereken merdivenler barındıran bir yerleşim yeridir. Sanayi  sektörünün ağırlığı her yerde hissedilir. Memleketimizin güzel insanlarının zengin mozaiğini bu beldede bulabilirsiniz. Hal böyle olunca etrafınızı gözlemleme şansınız da zengin sayılır.Öğrenmek ve farklı bakış açıları yakalamak isteyenler için malzemede dolayısıyla bereketli. Sizlerle bu yakaladığım ayrıntıları paylaşmak istedim.

Sıcak bir gün ve yine yokuşun başından yolu tırmanmaya başladım. Etraf cıvıl cıvıl kuş seslerini andıran akıcılıkta çocuk sesleriyle dolmuş. Bu armoniler arasında tebessüm ederek ilerliyorum.
“ Oğlum, kızım çabuk gelin sevdiğiniz sihirli annem başlıyor.” Yarabbim. Adeta çocukları zehirlemek adına yola çıkılmış demek isteyeceğim bir diziyi izletmek için anne özellikle çağırıyor. “Affedersiniz o dizinin çocuklara zararı var, niçin seyretmeleri için teşvik ediyorsunuz.” “Başka türlü eve girmiyorlar da o yüzden.” “ Fakat gördükleri sahneler çocukların ruhunda derin izler bırakır. Ahiret hayatında kavuşacağı halleri ve rahatlığı şimdi neden olmuyor düşüncesiyle içlerinde hınç hissederler.” “Olsun ne yapayım başka türlü eve sokamıyorum.”

Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az diyen atalarımız haklıymışlar. Oysa o yavrular körpecik beden ve fikirleriyle huzur bulacakları kucaklarda kaybolmak isterler. Tatlı ve munis görüntüsüyle onların kurdukları oyunları paylaşan sineler ararlar. Biz cahiller ise soğuk camdan fışkıran görüntülerin tüyler ürperten boşluğuna bırakıyoruz. İlerde  onlar da bizlere şefkat, sevgi, ilgi yerine uyguladığımız alakasızlığın iadelerini verecekler. Şimdi her şeyimizle onlara doğruları verme zamanı. Geç kalmasak bari…

Yazar: Nevin ALAN

Yılların akıp giden selinde bir ihtiyar. Dilinde Allah(c.c) sığınacak bir başka merci olmadığını çocukluğunda öğrenmiş. Her halükarda ona yokluk ve fakirlik günlerinin dahi güzel bir tarafını yakalayıp biz gençlere aktarmaya çalışıyor.

Evladım…Sabahın dondurucu soğuğunda çalıştığım okulun 8 tane sobasını yakardım arkasındanda buz gibi suyla   abdest alır sabah namazımı kılardım. İnanırdım ki ibadetimi aksatırsam işlerim yolunda gitmez. Bize dürüstlük mertlik ve insanca davranmak öğretildi.Nerde o gençlik şimdi. Kim kime nasıl kazık atacağını hesap ediyor.

Yokluk vardı ama gönüller zengindi. Komşuların hatırı sual edilirdi,bir tas çorbamızı lokmamızı paylaşırdık. Özümüzün bu denli sarsılmasına hep bu televizyonlar sebep oluyor. Bizi anlatan programları cımbızla saysak yeridir. Ne otomatik çamaşır ne de bulaşık makinemiz vardı.

devamı

Yazar: Nevin ALAN

Zaman zaman kendi başımıza kaldığımızda düşünürüz,acaba karşı tarafla diyoloğum nasıl ve nasıl olmalı. Genelde ben merkezli düşünce ve duygularımızdan ötürü sağlıklı karar verme noktasında eksiklerimiz fazla ağır basıyor. Oysa nazik bir sunuş tatlı bir bakış en baştan ortamın sıcaklığını sağlayan bir güzellik. Fakat durum bu minval üzere seyredecek diye beklerken sizinle aynı görüşü paylaşmayan öteki şahıstan beklenen elektrik maalesef zayıf kalıyor. Oysa herkesi olduğu gibi kabullenmek varken neden hayal kırıklığı yaşarız En kestirme yol bize nasıl davranılmasını istiyorsak karşı şahıslara da öyle sunum yapmak. Kısacık ve hızla akıp giden ömür ağacımızın meyveleri inşallah her zaman yemeye hazır bir olgunluk sunar. Başlamak tamamlamanın yarısıdır. Öyleyse haydi hanemizdekilerden başlayarak beklentimiz olmadan tebessüm çiçeklerimizi sunalım ne dersiniz.?

Yazar: Nevin ALAN

Dünyada vaktimiz kısıtlı. Nasıl geçtiğini fark edemeden rüzgar gibi savrulup kayboluyor. Öyle uzaklara gidiyor ki sadece ebede geçiş kapımızdan, ikinci hayatımıza sürüklemesi hatıra olarak kalıyor. Gurbet hasretini çektiğimiz çocuklarımızın, minik avuçlarına sığmayan parmaklarımız şimdi boş. Sayısız yılların rüzgarları bizleri olgunlaştırdı. Genç yavrularımızı ise gençlik hülyalarının içine bıraktı.

Kitapları fark ettik. Dedik ki: Hayat yapraklarını okurken ilim mürekkeplerini yalamayı keşfederken geç kalmamış olsak bari. Bu yaşamımızdaki oturaklığımızı  kolay elde etmedik. Ruhumuzun mevsimlerine göre köklendik. Dallanıp budaklandık. Bir baktık ki beden ağacımızda yetişen yavrularımız olan meyveler olgunlaşıp dallarını terk etmeye hazırlanıyorlar. Oysa daha onlara ulaştırmak istediğimiz çok enzimlerimiz var. Onlar bizi terk etmek isterken ulaşacakları ellerde değerleri bilinecek mi? Nadide birer mücevher kıymetinde olduklarını anlayabilecekler mi? Işıltılarının etrafa dağılan huzmelerinde yollarını bulmaya çalışan gaflette ki yaşıtlarına örnek olabilecekler mi?
Gövdemizden her türlü güzelliklerin kaynağına ulaşacakları pusulayı ulaştırdık. Nasiplendikleri kadarını bünyelerinde biriktirdiler. İkram sırası geldiğinde iman hakikatlerinin lezzetiyle kendilerini ortaya koyacaklar. Onlar anne baba olmadan meyvelerimiz bizleri anlayamayacaklar. Koca çınar olmuş olarak endamlı bir şekilde görevlerimizi yapmanın rahatlığıyla salınırken çocuklarımızdan beklediğimiz ne olabilir. Etraflarına ekecekleri içlerinde ki ebediyet çekirdekleri.

Yazar: Nevin ALAN

Kariyerim var, Çocuğum Yok.